![]() |
Dancer in the Dark 2000, Denemarken
|
| De persvisie in Cannes van de nieuwe film van Lars von Trier begon spectaculair met een door Björk gecomponeerde symfonie, terwijl de lichten in de zaal nog aan waren. Het scherm bleef ook zwart, zodat je je afvroeg of er iets fout was met de projectie en je nu niet de generiek aan het missen was. Von Trier veegde die onzekerheid meteen weg door op het einde van het muziekfragment in reusachtige letters de titel van de film te projecteren met op de achtergrond (in nog grotere letters) de naam van de filmmaker. Pretentieus? Misschien wel, want ook het opzet van de film is verre van bescheiden. De Deense filmmaker en het brein achter de regels van Dogma heeft er nooit een geheim van gemaakt dat 'Dancer In the Dark' een musical moest worden. Het is meteen ook de reden waarom hij het IJslandse popidool gecast heeft voor de hoofdrol in de film en haar ook gevraagd heeft de muziek ervoor te schrijven. Björk speelt een zekere Selma, een onzekere en bijna blinde vrouw die dag in dag uit de benen van onder haar lijf loopt om een operatie voor haar zoon te kunnen betalen. Ze zamelt een aardige som geld in, maar alles neemt een andere (dramatische) wending, wanneer haar buurman in de financiële problemen komt. Von Trier slaagt er wonderwel in het lichtvoetige genre van de musical te integreren in dit ingrijpende verhaal. Natuurlijk wringt het af en toe wel, maar dat heeft niks te maken met het karakter van de film, maar met het feit dat een hedendaags publiek niet anders kan dan onwennig reageren op een genre dat iedereen enkel kent uit de beginjaren van Hollywood. Hoe onwennig het evenwel zijn kan, 'Dancer In The Dark' heeft zoveel kwaliteiten dat je dit echt niet mag missen. Björk is overigens bijzonder overtuigend (ook in haar filmscore) en Catherine Deneuve schittert in een rol die haar allesbehalve op het lijf geschreven is. (BvA) | |